Παραμυθαλήθειες…

 

Μέγκαμαν

Μια φορά και έναν καιρό, στις πόλεις της ψηφιακής βροχής ζούσε ο Μέγκαμαν, τον οποίο οι θνητοί και όσοι ζούσαν ζωές με δυσκολία είχαν ονομάσει Άρχοντα του Υλικού και Ρυθμιστή. Δεν είχαν άδικο που του είχαν δώσει τέτοιο όνομα, αφού εκείνος διάλεγε, έπαιρνε, κατακτούσε, όπως ήθελε και ό,τι ήθελε. Ο Μέγκαμαν ήταν παντοδύναμος και πανταχού παρών. Κανείς από τους υπανθρώπους που δεν γνώριζαν το έλεος, δεν είχε δει ποτέ τον Μέγκαμαν. Είχε νιώσει την παρουσία του, είχε εκτελέσει τις εντολές του και τον είχε τροφοδοτήσει με ενέργεια, αλλά δεν είχε τολμήσει ποτέ του προς τη μεριά του να κοιτάξει. Τούτο ήταν ασέβεια, υπέρβαση των ιερών διαχωρισμών μεταξύ Εκείνου και της μάζας, ενός κοινού που θεωρούνταν ό,τι ακριβώς έλεγε και η λέξη που το συνόδευε: Ίδιο, με έναν όμοιο τύπο, μια μορφή και ας ήταν το κάθε μέλος του μονάδα και ως τέτοια, τι άλλο; Μοναδική!

Η Ελ και οι 300 Φαύλοι

Μια φορά και έναν καιρό, ένα μικρό κορίτσι ζούσε σε έναν όμορφο τόπο δίπλα στη θάλασσα. Της άρεσε να ζει κοντά στο νερό, να πηγαίνει για παιχνίδι στο Βουνό και να κολυμπά τα καλοκαίρια. Δεν είχε γονείς μα ζούσε μια χαρά μονάχη, χωρίς να αποζητά την προστασία και την ασφάλεια. Έβρισκε όλα όσα ήθελε και είχε ανάγκη, μόνη της, με μόχθο, σεβασμό στη Φύση γύρω της, χωρίς ποτέ της να φοβάται να προσπαθήσει και να καταφέρει ακόμα και τα πιο δύσκολα έργα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *